Ok, nak story pasal someone special nie macam susah sikit. Bukan apa, nak story pasal boyprenn, buat sakit hati, nak story pasal family, maybe lain kali. Nak story pasal bestfrenn ? Bestfren dah tikam belakang. Acane tu ?
So, aku decide nak story pasal 2 manusia yang banyak tolong aku. Perkenalan kami tak daa laa lama sangat. Kenal masa kat KMJ jugak. Sorang jumpa masa main netball sorang lagi classmate. Sampai sekarang kami masih contact antara satu sama lain. Sorang kat UKM, sorang lagi kat UNISEL.
They are UME YANA BT ABD RAHMAN and NORHAMIZA BT AZMI.
#UME #WAN #MIZA
Memang aku tak berapa kenal lagi mereka. Aku tak tahu apakah hobi mereka, apakah warna kegemaran mereka, apakah cita-cita mereka, tapii mereka lahh yang banyak tolong aku saat diri aku rasa tak berguna. Saat aku dikhianati oleh kawan baik aku sendiri, Miza yang banyak sokong aku. Saat aku tak percaya lagi orang yang bergelar kawan, Miza dan Ume yang sokong aku. Saat konflik berlaku antara aku dengan orang yang aku sayang ( boypren ), Ume yang sokong aku.
Sokongan yang tak putus bersama kata-kata semangat yang mereka beri menyebabkann aku masih disini. Segala kisah hidup tidak lagi menjadi rahsia antara kami. Masa banyak diluangkann bersama. Lebih akrab bila tempat belajar di satu negeri yang sama.
Macam banyak ayat jiwang jeg. Aku peduli apa, blog aku. Hahaaa. Memang ini yang aku rasa kann bila mereka ada dengan aku. Apa yang aku harapkann adalah kita akan menjadi kawan yang terbaik sehingga ke akhirat. Korang semua kena ingat, bila seseorang tu dahh jadik kawan kita, dia akan menjadi kawan kita untuk selama nyer. Cuma aku terkilan sebab kawan baik aku sendiri tikam belakang aku. Jadi lalang yang hanya bergerak mengikut tiupan angin yang kuat. :'(
Miza and Ara
Netball mengeratkann hubungan kami
Semoga Allah memberikan umur yang bermanfaat kepada sahabat-sahabatku ini. Ya Allah, lancarkan lahh perjalanan hidup mereka dan redhai kehidupan mereka. Hanya doa yang mampu aku berikan.
Sekian, selamat beramal :)



No comments:
Post a Comment